Spawanie laserowe

Podczas spawania laserowego zostają połączone dwa lub większa ilość metali. W zależności od grubości materiału, przy korzystaniu z laserów o niższej mocy można uzyskiwać gładki, szeroki szew, taki jak uzyskiwany przy spawaniu z przewodzeniem ciepła (zob. rys. 21). Jeżeli natężenie w ognisku jest wystarczająco duże, tworzy się stożkowy wytop („dziurka od klucza”), pozwalający na głęboką penetrację wiązki laserowej (tzw. spawanie z głęboką penetracją), tak że można spawać grubsze materiały
(zob. rys. 21).

Rys. 21. Różnica między spawaniem bez stożkowego wylotu (spawaniem z przewodzeniem ciepła) a spawaniem ze stożkowym wytopem (spawanie z głęboką penetracja)

Z tworzeniem się stożkowego wytopu związane jest tworzenie się chmury plazmy nad punktem spawania, która może pochłaniać i odchylać wiązkę laserową. Im większe natężenie wiązki laserowej i, w efekcie, im grubsza powstająca chmura plazmy, tym większe jest pochłanianie i odchylanie wiązki przez plazmę.

Na grubość chmury plazmy wpływa gaz spawalniczy. Hel zmniejsza chmurę plazmy, natomiast argon powoduje pęcznienie chmury plazmy. Gaz spawalniczy służy także do ochrony obszaru spawania i na przykład ciężki i neutralny argon skutecznie wypiera powietrze z obszaru spawania (położenie płaskie). Hel natomiast jest bardzo lekkim gazem obojętnym, który łatwo odrywa się od obszaru spawania. W laserach o dużej mocy, 3 kW i większej, oba te gazy stosuje się w mieszance jako gaz spawalniczy, aby spełnić równocześnie dwa wymagania: dobrą osłonę miejsca spawania i zmniejszanie chmury plazmy.